devamı...

Beyin, herşeyden öte, insanın, insanlığının gereğini yaşayabilmesi ve ahıret yaşamını düzenleyebilmesi için dünyadaki yegâne temel hazinesidir ve beyin için kayıpların telafisi de asla mümkün değildir! Beyin, tüm faaliyetiyle, ürettiği hologramik türden özelliklere sahip insanın ruh bedeninin oluşturucusudur. Bu sebeple, diğer organların sağlığından farklı olarak, beyne verilen zarar, o andan sonra dünya yaşamında ve ahıret yaşamında sonuçlarına ebediyen katlanılacak türdendir.

İçkinin zararıyla ilgili gerçek, nitekim Bakara suresinde şu ayette açıklanır:

Sana içkiyi ve kumarı sorarlar. De ki: "Onlarda hem büyük günah, hem insanlar için (bazı) yararlar vardır. Ama günahları yararından daha büyüktür..." (2: 219).

Bu konudaki bilimsel tespitler, DİN'in, dogmatik, yukarıdaki tanrının emirlerini değil, yaşam sisteminin gerçeklerini açıkladığının anlaşılmasına... Ayrıca tüm bu tespitlerin yapılmasından önceki devirlerde, iman yetisinin ne büyük bir kurtarıcı olduğunun kavranabilmesine önemli bir vesiledir, değerlendirebilenler için.

www.ahmedbaki.com

devamı...

O devirde yeryüzünde bir tekâmül sürecinden geçerek bugünkü "insan"a son derece benzeyen; fakat zihnî fonksiyonlar yönünden düşünce, muhakeme gibi insanî vasıflardan yoksun; "homo-saphien" olarak adlandırılan, insan bedeninde hayvanlığı yaşayan topluluklar vardı... Ki biz bunlara "insansı" demekteyiz..

Bunlar kişisel menfaatleri için birbirlerine her türlü zararı verebiliyorlar; kan döküp, fesat çıkarıyorlardı!.. Yaşamları yalnızca hayvansal düzeyde olup, yeme-içme, çiftleşme, olabildiğince her şeye sahibolma gibi son derece sınırlı bir şekilde devam ediyordu.

Melekler de kendi kapasiteleri ve gördükleri örnekler kadarıyla, "Halife" olacak "insan"ı, o ana kadar yaşayagelmekte olan "insansı"lar gibi değerlendirerek; onu "Yeryüzünde kan dökücü, fesat çıkarıcı bir varlık olarak" zannetmişlerdi!.

Oysa, "Adem" ismiyle işâret edilen "şekillenmiş çamur" yani "hücresel beden" sahibi varlığa, yani, "insansı"ya, belli bir kıvama -sevveytu- geldikten sonra Allah "ruhundan üfle"miş; böylece o, bir "mutasyon" geçirmişti!.. Bundan sonra da "insansı"lar arasında da ilk "insan" olmuştu Hazreti Adem !.

"Onu kıvama erdirip, ruhumdan üflediğim zaman" (Sad-72)

Burada dikkat edilmesi gereken husus, öncelikle insan bedeninin, "insanî" hakikatı ortaya çıkartabilecek bir "kıvama", kemâle gelmesidir... Ki bu da yukarıdaki âyette ön oluşum olarak belirtilmiş; daha sonra da "ruhum" ifadesiyle "esmâ-i ilâhi’nin mânâları" anlatılmak istenmiştir! Bilindiği gibi "ruh" kelimesinin çok önemli bir anlamı da "mânâ"dır..

"Allah, Adem'e bütün isimleri tâ'lim etmişti"!

"Ruh nefhi" ifadesiyle anlatılan, "esmâ-i ilâhi’nin" kapsamlı bir kapasiteyle ortaya çıkarılabilmesi yeteneğini oluşturan "mutasyon" olayı sonucunda, beyin kapasitesi Allah-u Teâlâ'nın "tâlim edilen" tüm esmâsının özelliklerini ortaya koyabilecek kemâlâta ulaşmış; böylece de cennet hâli diye bahsolan yaşama geçmişti Adem!

Yani, kendi esmâ-i ilâhi’sini, zâhiren ve bâtınen bütün boyutlarda ortaya çıkarabilecek kemâl üzere Adem'i meydana getirdiği için, bu kemâlinin neticesi olarak Adem, varlıkları, mevcûdâtı değerlendirmeğe gitmişti.

Şimdi de bilim dergisi Nature’da yayımlanmış olan ve yukarıdaki açıklamalar paralelindeki bilimsel bulguların yeraldığı makalenin çevirisini, "İnsanı düşündüren gen HAR1F" başlıklı haberi NTVMSNBC web sitesinden okuyalım.

İngilizce bilenler, konuyla ilgili gelişmeleri ayrıca NewScientist.com yanısıra msnbc.com ve California Üniversitesi Santa Cruz (UCSC) sitelerinden okuyabilirler.

www.ahmedbaki.com

devamı...

Bu konuda öncelikle şunu bilmemiz gerekir: “İslâm devleti” tabiri, Kur’an-ı Kerim’in bildirdiği “DİN” tanımlamasında asla yeri olmayan, gerçek dışı bir tanımlamadır! “ALLAH indindeki DİN” olarak tanımlanan İSLÂM’ı anlamış olmanın değil, bunu anlamayıp, dünya yüzündeki inanış biçimlerine kıyasla doğmuş bir tepkinin ürünüdür bu! "İslâm devleti" tanımlaması, geçmiş yüzyılda sözkonusu edilmeye başlanmış tepkisel bir dünyevi sınıflandırma savıdır; ne maneviyatta, ne ahırette, ne Kur'an'da, ne de hadiste yeri ve geçerliliği olmayan!

Dindar Müslümanların devleti yönetmesinden bahsedilebilir. Müslümanların yönetimi denebilir. Ama devletin dini olmaz. Devlet ve DİN kavramları aynı terazi kefesine konamaz! Birinci konu bu. Din, kurumlara hitap etmez! İnsana hitap eder, imanlı kişinin, Allah’a inanan kişinin olaylara ve varlığa bakış açısını verir ki, bu da esasta kişinin kendi geleceğinin imarı içindir; başkasına dayatmaya veya başkasının hayatını düzenlemeye yönelik değildir!

İkinci önemli nokta... Devlet, bir yönetim sistemidir, dolayısıyla ortaya koyduğu benimsediği, gerekli organlarınca kabul ettiği yasalara vatandaşlarının uyum mecburiyeti sözkonusudur, o yönetim biçiminin yürüyebilmesi için. Devlet vatandaşını koyduğu yasa ve kurallara uymaya mecbur tutar! Eğer bu mecburiyet sözkonusu olmazsa devletin yönetimi de sözkonusu olmaz! Getirmek istediği düzen işlemez, kolektif yaşamın gerekleri ortaya konamaz!..

Peki DİN için böyle bir mecbur tutma veya zorlama sözkonusu mudur?.. Değildir! Çünkü, DİN’i bize açıklayan Kur’an’ın hükmü ne diyor: "Lâ: Yoktur"; "ikrahe: Zorlama"; "fiyddin: DİN'de". DİN'de zorlama yoktur!

Şimdi, “neden dinde zorlama yoktur” konusunu, sonucu itibariyle değerlendirelim bir, bu hükmün kaynağı itibariyle değerlendirelim iki.

Sonucu itibariyle değerlendirirsek... DİN'de, baskı altında tutarak mecbur kılma ve zorla yaptırma sözkonusu olamaz, çünkü DİN'in gerektirdiği şey ihlâstır, samimiyettir, içten kabuldür; yani kişi kalben inandığını ve gereğini yaptığı şeyin neticesini yaşayacaktır. Kişiye, içinden gelmeden, inancının gereği olmadan, zorlamayla, baskıyla, mecbur bırakılarak yaptırılan şeyden kazanç elde etmesi sözkonusu değildir! Yani DİN'de zorlama, karşıdaki zorlanan kişinin içinde olmayan davranışı ortaya koymasına sebebiyet vereceğinden İslam’ın önerdiği ihlâsa, içtenliğe ve samimiyete değil, tam aksine, DİN'de uzak durulması tavsiye edilen münafıklığa, riyaya, ikiyüzlülüğe iter kişiyi. Bu bakımdan dinde zorlama yersizdir, bu bir.

İkincisi, kaynağı itibariyle neden DİN'de zorlama olmadığına bakarsak... “Din” deyince ne anlıyoruz? Allah’ın bu evrende yürürlükte olan sistem ve düzeni, “sünnetullah”!

İnsanlar, isteyerek ya da istemeyerek sünnetullaha tâbidirler. Bunun anlaşılabilmesi için çok basit bir örnek verecek olursak... Biz istesek de istemesek de, bilsek de bilmesek de, hep yerçekimine tâbiyiz. Doğanın düzeninde işleyen bir hüküm bu; yerçekimi! İnsanoğlu, yaşadığımızı günün birkaç yüzyıl öncesinde böyle bir çekimi tanımlayabilse de, ondan önce de tüm insanlar bilerek veya bilmeyerek, yaşantıları itibariyle hep bu hükme tâbi yaşadılar...

Bunun gibi, insanın isteyip istememesine bağlı olmadan, sistemin işleyişinde yazılı olan hükümlerdir, Allah sistem ve düzeni, sünnetullah tabiriyle kastedilen... Dolayısıyla, insanlar veya başka mahlûkat, istese de istemese de, Allah sistem ve düzenine tâbidirler!.. Bu mânâda, iki sonuç çıkaracağız bundan.

Birincisi, dinde zorlama olmaması ne demektir; İkincisi de "İslam" isminin mânâsı itibariyle bunun ne anlama geldiği...

Dinde zorlama olmaması gerçeğini, “DİN” kelimesini "Allah sistem ve düzeni" olarak değerlendirdiğimizde şunu görürüz:

Allah sistem ve düzeninde her bir birim fıtratı itibariyle neyi yerine getirmek gayesiyle var ise, onu yerine getirecektir, o gayenin, varoluş gayesinin, fıtratının dışına çıkması sözkonusu olmadan!

Bunun sonucu şudur: Allah sisteminde zorlayarak hiçbir şeyi değiştirmek sözkonusu değildir! “Zorlama”, insanın kendi bakış açısından, değer yargısından doğan bir arzudur! Egodan, şartlanma ve duygulardan doğan bir hükümdür! Hükmetme arzusudur zorlama! İnsanın zihnindeki bir duygudur! Doğada ise duyguların yeri, geçerliliği yoktur!

Siz istediğiniz kadar, istediğiniz kimseyi, istediğiniz yöne zorlayınız, onu fıtratının dışına asla itemez çıkaramazsınız! Çünkü kim ne gaye için varolmuşsa, abd (kul) olarak o gayenin gereğini yerine getirir ve sonsuza kadar da onu yerine getirecektir...

Hazreti Rasûl aleyhisselâm demiyor mu, “nebi anne karnında nebidir; veli, anne karnında velidir,” diye? Ne demektir bu?.. Kişi daha sonradan dünya yüzünde yaptığı çalışmalarla bir yere varıyor değil! Varoluş gayesinde o mevcut olduğu için, onun gereğini yerine getirmektedir dünyada. Yani, veli, veli olabilmek için o çalışmaları yapmıyor; bilakis, veli oluşunun gereğinden dolayı, onun sonucu olarak o çalışmaları yapmaktadır... Veli, anne karnında veli; nebi anne karnında nebi, peki mümin nerede ve ne zaman mümin? O da anne karnında!.. Ne diyor Rasûlullah aleyhisselâm: “(Cenin anne karnında 120. günde iken) ALLAH bir melek gönderir... Ve tekâmül eden mudgeye dört kelime emrolunur ki; "onun işini, rızkını, ecelini, said (imanlı) kişi veya şaki (imansız) kişi olduğunu yaz!" denilir...” Yani kişinin iman sahibi olup olmayacağı dünyaya gelmeden önce ana rahminde genetik yapısında yazılı, kayıtlı! (120. gün olayının bilimsel kanıtlarını 1 Mayıs tarihli Blogdan okuyabilirsiniz.)

O halde mümin, inanan kişi, anne karnında iken belli ise, velayet sahibi kişi anne karnında iken belli ise, geriye kalanların da ne olacağı anne karnında belli olmanın sonucu değil midir? O halde, zorlama ile neyi değiştirebilirsiniz?

DİN’de ALLAH sistem ve düzeninde, zorlama ile herhangi birşeyin yerinin değişmesi sözkonusu olabilir mi? Asla olamaz!

Geldik bir diğer noktaya: İşte, varlıkta mevcut olan her bir birimin, varoluşu itibariyle, varedicisi, Fâtırı, fıtratının oluşturucusu, Allah ismiyle işaret edilen, sınırsızlık vasfının yegâne sahibine teslim olmuş olmasından dolayı bu DİN, İslâm kelimesiyle tanımlanmıştır. İslâm’ın mânâsı zaten zorlamayı, mecburiyeti ortadan kaldırmaktadır; çünkü varoluşu itibariyle zaten her bir birim Allah’a teslimdir.

“Allah’ın emirlerini yerine getirmek” tabiri, bir tanrının komutlarına itaat değildir; bu bir gerçeğe işaret eden benzetme yollu, beşerin anlayışına uyarlanmış mecazî bir tanımlamadır. Her varlık, zaten varedicisi olan Allah’ın dileğini yerine getirmektedir; ancak, Allah’ın dileğini yerine getirdiğinin bilincinde olabilmesi için, bu bilince erebilmesi için ona, uyulması gereken "düşünce ve değerlendirme sistemi" teklif edilir! Zorlama sözkonusu değildir! Din, insanlara neler yapmaları gerektiğini, neler yaparlarsa karşılığında neler elde edeceklerini bildirir! İnsanlara kendi geleceklerini mamur edebilmeleri için, mutluluk, huzur ortamına dönüştürebilmeleri için neleri yapmalarının faydalı olacağını tavsiye eder. Kişilerin yapıp yapmaması DİN’in konusu değildir. Din yaptırımlar sunmaz! Çünkü Din'de, Allah sisteminde zaten kişinin hesabı anında görülür. Şimdi burada bir başka noktaya daha geldik...

Devlet kurallar, kanunlar koyar; kişiyi yargılar, koyduğu kuralları yerine getirmeyeni de cezaya çarptırır!

Allah’ın insanları cezalandırması, diye geçmişte mecazî ifadeyle tanımlanmış olan sistemde yürürlükte olan adeti, aslında Allah'ın “Hasiyb” isminin sonucudur, gereğinin yaşanmasıdır. Allah, seri-ül hasiyb’dir, yani hesabı seri, anında görendir. Dolayısıyla, Allah sisteminde hesaptan kaçış sözkonusu değildir! Her yapan her yaptığının neticesini anında alır! Yanlışta ısrar ettiği sürece doğrudan mahrum kalması, yanlışının cezasıdır! Nankörlük ettiğinde, şükürden mahrum kalması, nankörlüğün cezasıdır!.. Bunun gibi her halinin, “cezası” olan “neticesini” anında alır, fakat onun sonuçlarını yaşaması bütün hayatını kapsar! Ondan sonra oradaki doğrudan mahrumiyetinin sonuçlarını ebediyen yaşar! Yani, bir yerde yaptığının kaydolup sonradan cezalandırılması değil, yaptığının sonucunu o andan itibaren sürekli yaşamasıdır cezası. Sistemde geriye dönüş, tekrar ve telâfi yoktur, geçen, geçip gitmiştir ve gelecek her an da bir önceki yaşananların üzerine bina olur!.. Bu düşünce çok daha muazzam ufuklara kapı açar, açılımlara vesile olur, ancak buradaki yazımızın konusu bu değildir.

Şimdi gelelim, akıllara gelebilecek şu soruya: Peki, biz bunu bilip başkalarını zorlamazken, başkaları neden zorlamaya, zulme devam ediyor?..

Bu bilgi, sadece bir bildirimdir, “sünnetullah gerçekleri” böyledir! Sünnetullah'ta varlıkların birbirini zorlaması sözkonusu değildir, bu zorlama bir sonuç vermez, değiştirmez! Siz bu bilgiyi kaâle alabilirsiniz veya almayabilirsiniz, sünnetullah gerçeklerini hesaba katabilirsiniz veya katmayabilirsiniz, sünnetullah gerçeklerini bize bildiren Rasûl’e inanabilirsiz veya inanmayabilirsiniz. Herkesin kendi bileceği bir iş ve neticesini de herkesin kendi yaşayacağı bir gerçek...

Dünya yüzünde insanlar birbirlerini neden zorluyorlar, birbirlerine neden eziyet ediyorlar diyorsanız, o da, bu bilginin cahili olmalarından dolayı! Onların hali, yaşam sistem ve düzenini farkedememek; yaşamları da bu bilgisizliğin ve cehaletin doğurduğu yaşam! Onlar onu yaşamak için varedilmişler, yaptıklarının neticesini de kendileri yaşayacaklar... Siz, elinizden geliyorsa inananlardan, korunanlardan olun ve imanlı bakışın gereğini yaşayın; ayrıca bildiklerinizi çevrenizle paylaşarak da yaşanmasına vesile olun! Kur’an Fatiha’dan sonra daha ilk ayetinde demiyor mu, bu bilgi “korunmak isteyenleri” gerçeğe erdiricidir, diye!..

www.ahmedbaki.com

devamı...

Bunlar bize ulaşan birkaç örnek sadece. Ancak gelişmeler şunu gösteriyor: "Dilediğini gerçekleştirme gücünün" insanda olduğu farkedilmiş, böyle bir gücün insan beynine bahşedilmiş bir özellik olduğu görülmüş ve de bu gücü en etkin şekilde kullanmanın yolları araştırılıyor, keşfedilenler değerlendiriliyor...

İşte, isteklerinin gerçekleşmesini ötedeki bir tanrıdan veya bir kurtarıcıdan beklemeden yaşamı çözmeye ve değerlendirmeye çalışan anlayışın geldiği nokta: Beynimizi daha iyi nasıl değerlendirebiliriz ve güçlerini daha etkin nasıl kullanabiliriz!

Diğer tarafta da, herşeylerini, adına "Allah" da deseler "yukarıdaki bir tanrıdan" ve onun göndereceği bir kurtarıcıdan beklemeye dalmış toplumlar... 14 yüzyıl önce kendisine açıklanmış ve halen açıklanmakta olan varlığındaki, benliğindeki, özündeki ALLAH ismiyle işaret edilene ait güçlerle tahakkuk yolunu gösteren İslâm hazinesinin üzerine oturmuş olmayı marifet bilen yığınlar... Dua, zikir ve diğer çalışmalarla beynindeki güçleri etkin kullanmanın anahtarlarını değerlendirmeyi bırakın bir yana, hocasından, profesörüne kadar din adına konuşan fetvacıların henüz daha "kalp, gönül, şuur" dendiğinde "beynini" anlamak yerine, göğsündeki organı kutsadığı bir anlayış... Kalp gözü açılanlar, kalbinin sesine kulak verenler, imanını kalbinde taşıyanlar, kastettikleri fonksiyonları yerine getirenin yürek değil, beyinleri olduğunun ne kadar farkındalar dersiniz?

Sahi, din konusu pek gündemde her yanda; peki DİN konu olunca, ALLAH'a iman diye neye işaret edildiğinden, insan beynine bahşedilmiş ALLAH'a ait güçlerden, o güçleri kullanabilme melekesi ile cennet diye tanımlanmış boyutun yaşanabileceğinden, o güçleri farkedememenin ve kullanamamanın doğuracağı azap ve yanmadan bahsediliyor mu hiç bulunduğunuz topluma?.. "Dua ve zikrin" faydaları anlatılıyor mu?.. Zikrin ne derece önemli beyin geliştirme tekniği olduğu; duanın beyne bahşedilmiş ilahî güçleri değerlendirme tekniği olduğu bilgileri veriliyor mu?.. Bakın bunlar, uzak kaldığımız toplumlarda bilimsel araştırmaların konusu olmanın ötesine geçip, filmlerin, kitapların, multivitamin haplarının ve dahi bilgisayar programlarının konusu olmaya başladı çoktan... Çok yakında Allah Rasûlü'ne ve insanlara bahşettiği muhteşem ilme de ulaşılacak gibi! Yanlış anlaşılmasın, Müslümanların "hoca" hazretlerine, "şeyh efendisine" değil; günün gerisinde yaşayanların çok çok uzağında kaldığı, çağın ilerisindeki "insan-ı kâmil"e!.. Tebliğinden yüzyıllar sonra güneşin batıdan doğacağını yaşayıp bildiren muhteşem beyne ve açtığı emsalsiz ilme...

Güneş batıdan da doğsa doğudan da, faydası nasibinde olana elbette! Uyuyana ve gözü kapalı olana bundan ne çıkar!

www.ahmedbaki.com

devamı...

Dua edilecek konuda mutlaka ısrarlı olunmalı ve istenilen şeyin olabildiğince ölümötesi hayatımıza dönük ve yararlı olmasına özellikle dikkat edilmelidir. Zira, yanlış bir istek ile kendi kendimizi büyük ölçüde yaralamış olabiliriz. Elektriği, çok yararlı şekilde kullanabildiğimiz gibi, kendimizi yaralamak ve hatta öldürmek içinde yanlış bir şekilde kullanmak mümkündür..

Duayı güçlendiren önemli bir faktör, dua anında kişinin şuûrunun, vehim tasarrufundan uzak kalmasıdır. Ve bu hâl de, secde yani, benlik kavramının kalktığı bir hâldir. Nitekim bu konuda bizi uyaran Hazreti Rasûl aleyhisselâm, "şeksiz - şüphesiz, kabûl olacağından emin olunarak dua edilmesini" tavsiye etmiştir.

Dua konusundaki bir hadîs-i kudsî şöyle:

"Ey âdem oğlu, dua senden icabet benden; istiğfar senden, bağışlamak benden; tövbe senden, kabul etmek benden; şükür senden, fazlasıyla vermek benden; sabır senden, yardım benden... Ne istedin ki benden sana vermedim!"

İşte bu hadîsi kudsîyi destekleyen ayet-i kerîme:

"Bana dua edin, icabet edeyim."

Dua ederken, o duanızın kesinlikle kabul göreceğini düşünürseniz, biliniz ki mutlaka isteğiniz meydana gelecektir!..

Bunun için şöyle denmiştir: "Bir şeyi istemek, ona nâil olmak demektir; Zira Allahu Tealâ kabul etmeyeceği duayı kuluna ettirmez."

Esasen dua etmek söz konusu olduğunda, bir şey isteyeceğimizde hemen şu âyet-i kerîmeyi hatırlamamız gerekmektedir:

"Allah istemedikçe siz isteyemezsiniz!"

Yani, sizde ortaya çıkan bu istek, gerçekte Allah istemiş olduğu için sizde ortaya çıkmaktadır!.. Eğer, Allâh istememiş olsaydı, siz dahi o şeyi isteyemezdiniz.

Dua, insanın varlığındaki ilahî gücün ortaya çıkartılması tekniğinden başka bir şey değildir! Bu sebeptendir ki; insan, tam bir konsantrasyon ile dua edebildiği anda, imkânsızmış gibi görünen pek çok şeyin gerçekleştiğini farkedebilir.

Dua, varlığındaki, benliğindeki, nefsindeki ALLAH'a ait güç ile tahakkuk yoludur. Öyle ise, bu silâhı ne derece bilinçli olarak ve yerinde kullanma imkânına sahip olursak, o derece düşmanlarımızdan korunabilir; isteklerimizi gerçekleştirebilir; ve dahi Allah'a yakîn elde edebiliriz."

www.ahmedbaki.com

devamı...

"Benim beynimdeki düşüncelerle etrafımı ve olayları ben oluştururum" dediğimde, hakiki mânâda oluşturanın kim olduğunu biliyor isem, hiçbir mesele yoktur!.. Bütünlüğü, ayrılmazlığı farketmişim demektir.

İbrahim'i ateşten kurtaran ötede bir tanrı mı? Hayır!.. İbrahim’i ateşten çıkaran onda açılan “hasbunallah ve nimel vekiyl” bilincidir!.. Bu bilince eren kimse, bu sırrı farkeden öz, ateşini serin ve selâmet eyleyip, azap çukurunu gül bahçesine, ateş ocağını göle kendisi dönüştürür!.. Dönüştüren birimde hükmünü icra eden birdir!..

Aykırı bir soru olarak, “herşeyi ben üretiyorum” diyen bir beyin deccaliyet veya firavunluk batağına düşmez mi?.. Böyle bir tehlike elbette mevcut... Ama dedik ya, the Secret, “B sırrı” ve “sünnetullah” prensipleri ile okunursa, farkedilecek sır; "elinde tutan, gözünde gören, dilinde söyleyen tek bir Allah hakikati"dir...

Önyargısız, yorumsuz, kayıtsız seyrederek “hasbunallah”, “subhanallah” diyebilenlere (yaşayabilenlere) selam olsun!.."

www.ahmedbaki.com

devamı....

"Rabb-ül Alemin neyi yapmak isterse, onu insanlarda düşünce olarak açığa çıkartıyor" olabilir ancak. Ayrıca her düşünce de zaten hayata geçmiyor. Mesela nice insan sigaranın sağlığa zararlı olduğunu bile bile ve bırakmayı isteye isteye içmeye devam ediyor..

Ben düşüncelere "olacakların ya da olabileceklerin preview'ları (öngörünümleri)" olarak bakıyorum... Rabbül Alemin hangi düşüncenin üzerine odaklanılmasına ve o yönde yürünmesine "izin verirse", o düşüncenin hayata yansıdığına inanıyorum. Zira düşünceler de tek başına birşey ifade etmiyor. Ancak fiiliyata dökülenlerin sonuçları alınabiliyor.

Yani düşünceler, kişiye açılana bir ayna olmaktan başka birşey değil... Tıpkı TV ekranının, gelen yayına bir ayna olması gibi...

TV'nin kendi kendine ekranda birşey göstermesi, ya da geleni değiştirmesi mümkün değil!

Ayrıca düşünceleri de insanlar yaratmıyor!

Nasıl ki midemizin çalışmasını biz yönetmiyorsak, beynin çalışmasını da biz yönetmiyoruz. Ama beynin faaliyetlerinden bilfiil haberdarız. Onun için sanki biz düşünüyormuşuz gibi geliyor bize.

Bilincimiz midemizde açığa çıksaydı, gelen yiyecekleri de biz öğütüyoruz sanırdık herhalde.

Yine de yaptıklarımızın sonuçlarına katlanmak zorunluluğu olduğundan dolayı, bizden açığa çıkan düşüncelerden ve sebep oldukları fiiliyattan sorumluyuz tabii. "The Secret" DVD'sinde anlatılanlar ve benzeri temalarda bilgiler bir süre daha yayılmaya devam edecek herhalde, çünkü insanlarda sanki kolay yoldan istediklerini elde edebileceklermiş gibi bir his uyandırıyor... Ve nerdeyse insanları fiiliyattan alıkoyuyor... Çünkü nasıl olsa düşünceler yaratıyor ya!?! Fiiliyata ne gerek var... O zaman hepimiz oturalım, bütün gün düşünelim, kimse çalışmasın!.. :-) Bu da yine cin kökenli bir oyun olsa gerek diye düşünüyorum. Ya bilmiyorlar, ya da bile bile yanlış bilgi veriyorlar! Er geç bu ince nüansı anlamamış olanlar sükûtu hayale uğrayacak muhakkak! "Düşünceyle çekim yasası" da tıpkı NLP gibi geri tepecek, bu sefer insanlar bu "yarısı doğru" bilgiden de yüz çevirecekler.

Allah hepimize gerçekleri görmeyi kolaylaştırsın."

Bir diğer mail:

"Yazınızda bahsi geçen, 'olumlu düşünmenin gücü' şeklinde özetlenebilecek ana fikir üzerine birçok kitap okudum. Belki benimle ilgili bir karardı ama, bu kitapların yerine farklı kitapları okumam yönünde uyarıldığım için, o kitapları artık okusam bile, çok eleştirel bir önyargı ile okumaya çalışıyorum. Nedenine gelince, o tür kitap ve bakış açıları, birçok ahmağa, şımarık olmayı salık veriyor (tabi insanı disipline eden taraflarını da inkar etmek mümkün değil).

Demem o ki, pirinci ayıklamayı öğretiyorlar ama, okuruna "pirinç yerine, taşları saklamayı" öğütlüyorlar. Bu konuda, bize yakin çizgide duran kitaplar da var. Ama onlar da bilinçli okunması gereken kitaplar. Yine de benim tercihim, sizin kitaplarınız. Saygılarımla."

www.ahmedbaki.com

devamı...

−Yâ Abbas, ey amcam!. Sana vereyim mi?.. Vermemi ister misin?.. Sana on özelliği olan şu namazı öğreteyim mi ki; onu edâ ettiğin zaman, Allah günâhlarının ilkini de sonunu da, eskisini de yenisini de, bilerek yapılanını da bilmeyerek yapılanını da, küçüğünü de büyüğünü de, gizlisini de açık olanını da affeder!.. İşte bu on günâhtır (bütün günâhlar). Yeryüzündekilerin en büyük günahkârı dahi olsan, bu namaz sebebiyle günahların affolur. Alic (çok kumlu bir çöl) kumları kadar günahın olsa dahi Allah onları affeder"!..

İşte böyle buyuran Rasûlullah aleyhis-selâm, namazı da şöyle tarif ediyor hadisin devamında:

"Dört rekâtlık bir namazın her rekâtın da, "Allahuekber" deyip namaza durduktan sonra 15 defa

"Subhanallahi vel-hamdülillahi ve la ilahe illallahu vallahu ekber"

dersin; sonra Fâtiha ve bir sûre okur; sonra 10 defa daha aynı tesbihi tekrar edersin; sonra rükûa eğilir, 10 kere daha tesbih edersin; sonra rükûdan kalkıp ayakta dururken 10 kere daha tesbih edersin; sonra secdeye varır 10 kere tesbih edersin; sonra secdeden kalkıp oturur ve 10 kere tesbih edersin; ve nihayet tekrar, ikinci defa secdeye varır 10 kere tesbih edersin ki, toplam 75 eder. Bunu dört rekâtta da aynen tekrar edersen, toplamı üçyüz olur.

Böyle bir namazı her gün kılmağa gücün yeterse, her gün kıl; yetmezse, Cumâ günleri, haftada bir kere kıl; bunu da yapamazsan, ayda bir defa kıl; buna da gücün yetmezse ömründe bir defa kıl!.." (Ebu Davud, İbn-i Mace, İbn-i Huzeyme)

Tesbihin okunuş hızına bağlı olarak 20 ile 30 dakika arasında zaman alan, böyle bir namazın insana kazandırdıkları iyice bir düşünülürse, sanırım, en az haftada bir defa cumâ gecelerinde mutlaka edâ edilir.

Tasavvufla iştigal edenlerin ise, bu namazlara mümkün ise her gece yatmadan evvel veya gece kalktıklarında devam etmelerini özellikle ve önemle tavsiye ederiz. Zirâ, bu namazın getirdiği ruhanî güç, ancak tatbik edenler tarafından anlaşılır.

www.ahmedbaki.com